Türk genci olmak zordur. O ruhu ve kanı taşımak güç ister. Araplaşan bir toplumda Türklüğü korumaya çalışmak, her yerde yabancı tabelalar içerisinde dilini kurtarmak, Filistin yanarken Cumhuriyet Bayramı’nı mı kutlayacağız diyenlerin zihniyetiyle uğraşmak, Uygur Türklerini unutanlarla cebelleşmek, kısacası cehalet ile savaş vermek yorar.  

Yok olan her şey içinde bile Türküm diyebilirim çünkü türkoğluyum ben; her marşta göğsü kabaran, her Gençliğe Hitabe okunduğunda tüyleri diken diken olan, marş söylerken bağırmaktan sesi kısılan, İstiklal Marşı’nın her mısrasında gözleri parlayan, o al beyaz bayrağı her gördüğünde arşa çekmek isteyen Türkoğlu Türk’üm ben. 

Sıradan bir Türk de değilim. Türk kadınıyım ben,  dünyada ilk seçme seçilme verilme hakkı verilen kadın. Fıransız kadınları sandık devirmişlerdi ben bu hakkı aldığımda. Ben Benal Arıman’ım, Kara Fatma’yım,  Sabiha Gökçen’im, Halide Edip Adıvar’ım ,Selda Bağcan’ım, Sertab Erener’im, Safiye Ali’yim, Süreyya Ağaoğlu’yum; ben tarihe isim yazdıran ve yazdıracak olan bir Türk kadınıyım.

Atatürk’ün de dediği gibi halktan biriyim, vatanı için canına veren her bireyim. Darbede, savaşta veya memleketin herhangi bir köşesinde şehit düşen her insanım. Savaşa olsa gitmeye hazır gazi ve mehmetçiğim ben. Cengiz Topel’im, Seyit Onbaşı’yım, Tahta Kaşık Meliha’yım, Yörük Ali’yim, Sütçü İmam’ım, Gördesli Makbule’yim Münevver Saime’yim. Bir destan yazan ve yazdıran her bir ruh parçasıyım.

Ama olmuyor, yetemiyorum. Kayboluyorum, izole ediliyorum, ilga ediliyorum. Toplum içine sığamıyorum. Ben de herkes gibi gidiyorum. Canım ülkemi bu hale getirebildikleri için onlar adına utanıyorum. Vicdanı hür bir vatandaş değilim, olamayacağım. Konuşmaya çalışan her gazeteci hapisteyken, adalet sistemi para üstüne kurulmuşken, aziz vatanımın tarım yerleri ve tarımcılık harap olurken, çiftçimin üretkenliği sömürülürken bir şey değiştirememenin çaresizliğinde boğuluyorum.

100. yılımızı onurla kutlarken, olabildiğince kutlamalarda yer almaya çalışırken görmezlikten gelemediğim tek bir şey var. Bir yabancının yazdığı o tümce: “I turchi non meritano Atatürk.”  Anlamı ise Türkler Atatürk’ü haketmiyor. Belki de beni en çok yaralayan bu, özellikle şu anda. Beyin göçü verip inanılmaz sayıda mülteci alırken, yeni nesil yavaş yavaş kültürden uzaklaşırken, 100. yıl kutlamaları bile çoşkusuzken ben bu naçizane vücudumla ne değiştirebilirim.

Andımız kaldırıldı, “Ne Mutlu Türk’üm Diyene” sözü “Ne Mutlu Türkiyeliyim Diyene” diye çevrildi. Marşlar ezberlenir ve doyasıya söylenirdi. Öyle bir hale geldik ki Atatürk deyince linçleniyoruz, Gençlik Marşı bile bilinmiyor. Onu geçtim İstiklal Marşı’nı bilmeyen var, bizim ulusal marşımızı.

Ne hale geldik? Sormadan edemiyorum. Filistinlileri ülkeye alırken, nasıl kadınlarımıza ve kızlarımıza yaptıkları tacizlere, tecavüzlere, şiddet ve katliamlara göz yumabiliyoruz? Orada derileri diri diri soyulan, yakılarak canlarına kıyılan, erkekleri köle, ve kadınları cinsel köle olarak kullanan Çin’e neden Uygur Türklerini satıyoruz?

Utanıyorum; kendimden, toplumumdan. Yurt dışında gururla Türk’üm dediğimde bana bakışlarından korkuyor ve utanıyorum. Atatürk’e sahip olmanın sorumluluğu altında ezildiğim için utanıyorum. Ülkemi daha ileri taşıyamayacağımdan korkuyorum. Her Cumhuriyet Bayramı’nda aynı hisleri duyduğum için de utanıyorum. Ama bu yıl farklıydı, gerçekten. Bu sefer gerçekten başımı eğdim. Atatürk’ün asla yapmayın dediği şeyi yaptım.

Özür Dilerim Atam, sadece senden değil tüm halktan özür dilerim. Bu yetersizlik içinde boğulup durduğum ve çıkış yolun aydınlığını dahi görmekten aciz olduğum için özür dilerim.

IN ENGLISH

Whispers of a Turquoise Soul

To be a Turkish youth is difficult. It requires strength to carry that spirit and blood. Trying to preserve Turkishness in a society that is becoming more Arabized, struggling with the mentality of those who say ‘Shall we celebrate Republic Day while Palestine is burning?’, grappling with those who forget the Uyghur Turks, in short, waging a battle against ignorance is exhausting.

I can say “I am Turkic or Turkish” even everything I belong to is fading away because I am a Turk; my chest swells with pride at every anthem, my hair stands on end when the Youth Address is recited, my voice grows hoarse from shouting while singing anthems, my eyes sparkle at every verse of the National Anthem, and I, a Turk, want to hoist that red and white flag to the sky whenever I see it.

Not just ordinary Turk; I am a Turkish woman, the first woman in the world to be granted the right to vote, to be elected, to be given. When I was granted this right, the French women had already overturned the ballot boxes. I am Benal Arıman, I am Kara Fatma, I am Sabiha Gökçen, I am Halide Edip Adıvar, I am Selda Bağcan, I am Sertab Erener, I am Safiye Ali, I am Süreyya Ağaoğlu; I am a Turkish woman who has written and will write her name in history.

Like Ataturk said I am one of the person in folk, every individual who sacrifices themselves for their country. I am every person who becomes a martyr in a coup, in a war, or in any corner of the country. I am a veteran and a soldier ready to go to war if needed. I am Cengiz Topel, I am Seyit Onbaşı, I am Tahta Kaşık Meliha, I am Yörük Ali, I am Sütçü İmam, I am Gördesli Makbule, I am Münevver Saime. I am every soul that writes and inspires an epic.

However, It doesn’t eventuate, I suffice. I am disappearing, being isolated, being disregarded. I don’t fit into society. Like everyone else, I’m also leaving. I am ashamed on their behalf for what they have managed to do to my dear country. I am not a free citizen with a conscience. I am suffocating in the helplessness of not being able to change anything when every journalist trying to speak is in prison, when the justice system is built on money, when the agricultural lands and farming of my beloved homeland are being ruined, when the productivity of my farmers is being exploited.

As we celebrate our 100th anniversary with honor, while trying to participate in the celebrations as much as possible, there is one thing I cannot ignore. That sentence written by a foreigner: ‘I turchi non meritano Atatürk.’ Its meaning is, ‘The Turks do not deserve Atatürk.’ Perhaps this hurts me the most, especially right now. While we give brain drain and accept an incredible number of refugees, while the new generation is slowly moving away from the culture, even the 100th-anniversary celebrations are lackluster, what can I change with my humble body?

Our pledge was removed, the phrase ‘Ne Mutlu Türk’üm Diyene’ was changed to ‘Ne Mutlu Türkiyeliyim Diyene’ (the meanings are the same in English so I wrote it in Turkish). Anthems used to be memorized and sung to the heart’s content. We have come to a point where we are lynched for mentioning Atatürk, not to mention that the Youth Anthem is not even known. Let alone not knowing the National Anthem.

What have we become? I cannot help but ask. While we accept Palestinians into the country, how can we turn a blind eye to the harassment, rape, violence, and massacres they commit against our women and daughters? Why do we sell the Uyghur Turks to China, who skin them alive, burn them alive, use their men as slaves, and their women as sexual slaves?

I am ashamed; of myself, of my society. When I proudly say I am Turkish abroad, I am afraid of the looks I receive and I am ashamed. I am ashamed because I am crushed under the responsibility of having Atatürk. I am afraid I cannot take my country further. I am ashamed because I feel the same emotions every Republic Day. But this year was different, really. This time, I truly bowed my head. I did what Atatürk strictly advised not to do.

I’m sorry, my Great Father, I apologize not only from you but from the entire nation. I apologize for being stuck in this inadequacy and being unable to even see the way out.